L'amore non è corrisposto. (10069)

posted on 06 Jan 2012 20:39 by novaki directory Fiction
สายฝนที่ตกพร่างพร่าท่ามกลางความวุ่นวายในเมืองหลวงนั้นไม่ทำให้เขาหยุดคิดถึง คนๆนั้นเลยซะที  เเม้จะผ่านไปหลายเดือนเเล้วก็ตาม  ภาพความทรงจำเหล่านั้นก็ไม่เคยที่จะหลุดพ้นไปจากความทรงจำของเขาสักทีราวกับมีคนเล่นแ่ผ่นหนังเรื่องนั้นซ๊ำเเล้วซ๊ำเหล่าอยู่ภายในสมองของเขา  ความทรงจำที่เเสนดีและโหดร้าย ของคนคนนั้น


หลายเดือนที่เเล้ว 

"มุคุโร่คุง มุคุโร่คุง"เสียงนุ่มทุ้มกระซิบอยู่ข้างใบหูของเขาเบาๆพร้อมกับใช้ปลายนิ้วเรียวเขี่ยแก้มของเขาเบาๆ
 
"อ อืออ ครับ" มุคุโร่ครางตอบเบาๆพร้อมกับหันหนีออกจากสัมผัสของอีกฝ่าย
 
"เช้าแล้วนะตื่นเถอะ เดี๋ยวจะสายเอานะ "ร่างใหญ่ยันตัวลุกขึ้นพลางฉุดรั้งข้อมืออีกคนขึ้นมาด้วย

"ไม่ครับ คุณเบียคุรัน"  มุคุโร่บอกปัดพร้อมกับขืนตัวเองไว้ก่อนที่จะฝังตัวเองลงบนเตียงนุ่มต่อ
 
"หึหึหึ น่ารักจังเลยนะ~.....มุคุโร่คุง"เสียงทุ้มหนากระซิบข้างใบหูของร่างบางอย่างอ่อนโยนก่อนที่จะมอบรสจูบที่เเสนหวานยามเช้าให้หากแต่ร่างบางให้อ้อมกอดเขากลับดิ้นหลบซะงั้น

"ลวมลามกันแต่เช้าเลยนะครับคุณเบียคุรัน คึหึหึ" ร่างบางที่คาดว่าจะหลับต่อนั่นดิ้นหลบออกมาตอนนี้กำลังลุกขึ้นนั่งเสยผมที่ระยาวของตนให้พ้นจากต้นคอและใบหน้าของตนมือเรียวยกสางผมของตนเองให้เรียบร้อย 

"หึหึ ใครจะลวนลามเธอกัน หืมม มุคุโร่คุง~"มือหนารั้งเอวบางมากอดเอาไว้หลวม ๆ ก่อนที่จะฝังจมูกลงบนซอกคอขาวด้วยความรักใคร่

ร่างบางขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความเหนื่อยใจกับความเนียนของร่างสูงก่อนที่จะตอบกลับไปว่า

"คึหึหึ ก็คุณนั่นละครับ..คุณ เบีย คุ รัน"ศอกเล็กประุทุสร้ายร่างสูงเบา ๆ ด้วยความหมั่นไส้นัยน์ตาสองสีเหลือบมองร่างสูงนิ่ง ๆ

" ใครบอกกัน...นะ ฉันแค่เเสดงความรักตั้งหาก~"เสียงทุ้มหนากลั้วหัวเราะเบา ๆ ก่อนที่จะหอมแก้มใสแล้วลุกเดินออกไปอย่างอารมณ์ดี ปล่อยให้ร่างบางนั่งมองนิ่ง ๆ อยู่บนเตียง

"จริงสิวันนี้รีบลงไปหน่อยนะ พอดียูนิจังเขาจะมาทานข้าวเช้ากับพวกเราด้วยนะ~"ร่างสูงหันมาบอกยิ้ม ๆ ก่อนที่จะเดินฮัมเพลงออกไปอย่างอารมณ์ดี

"คึ หึ หึ.....ความรักอย่างนั่นเหรอครับ....รีบลงไปอย่างนั่น"ร่างบางแค่นเสียงออกมาด้วยความเจ็บปวดก่อนที่จะลุกเดินไปทำธุระส่วนตัวของตนเองในห้องน้ำ

...
.
.
..
.
.

.

.....

แคร้ง แคร้ง....

เสียงช้อนกระทบกับจานอาหารอย่างเป็นจังหวะก่อนที่จะเงียบลงไป

" อิ่มแล้ว...ครับ"ร่างบางเช็ดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ ก่อนที่จะลุกขึ้น

"ทานน้อยจังเลยนะคะ...คุณมุคุโร่"ยูนิเอ่ยทักด้วยความเป็นห่วงพลางลอบมองจานอาหารของผู้พิทักษ์สายหมอก

ของวองโกเล่ที่พร่องลงไปเพียงเล็กน้อยเท่านั่น

"คึหึหึ ผมไม่ค่อยหิวนะครับ .."เรียยวปากบางแย้มรอยยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะเหลือบมองกล้วยไม้ขาวที่กำลัง

ตักอาหารให้คู่หมั่นของตนเอง....นัยน์ตาต่างสีหม่นลงเล็กน้อย ก่อนที่จะเอ่ยย้ำกับตนเองในใจว่าตนนั่นเป็นแค่

อะไร...

"อะ ขอบคุณคะ คุณเบียคุรัน"ยูนิรีบเอ่ยขอบคุณบุรุษเรือนผมขาวก่อนที่จะเอ่ยต่อไปว่า

"แต่ว่า ทานน้อยแบบนี้ เดี๋ยวจะไม่สบายเอานะคะ"

"หึ หึ หึ นั่นสินะ~มุคุโร่คุง"เรือนผมขาวพิทธิ์สุทธิเอ่ยออกมายิ้ม ๆ หากแต่แววตากลับแข็งกร้าวราวกับจะบอกว่า

ให้นั่งลงทานต่อเดียวนี้


"....." มุคุโร่คุงนิ่งเงียบไปสักพักก่อนที่จะนั่งลงทานต่อเงียบ ๆ 

"เด็กดี~"เรือนผมขาวพิทธิ์สุทธิพึมพำเบา ๆ ก่อนที่จะนั่งป้อนอาหารให้คู่หมั่นตนเองต่อ

...

..

.

เจ็บ...เสียงในหัวใจเขาร่ำร้องออกมา

ทรมาน...นัยน์ตาต่างสีจดจ้องกับการกระทำของกล้วยไม้ขาวก่อนที่จะหันหลบไปมองสิ่งอื่นแทน...หากแต่โสตประสาทของเขา..ยังคงรับฟัง....ยังคงได้ยินถึงเสียงพูดคุยของทั้งสอง.......หนี...อยากจะหนี

 อยากจะลุกขึ้นเดินออกไปให้ พ้น ๆ ที่แห่งนี้......หากแต่...ทำได้เพียง นั่งนิ่ง ๆ ราวกับไม่รู้สึกอะไร

"ว่าแต่...ยูนิจังเราจะแต่งกันวันไหนดีละ~"กล้วยไม้ขาวเอ่ยถามคู่หมั่นของตนขึ้นมาอย่างกระทันหัน

" ตะ แต่งหรอคะ"ใบหน้าหญิงสาวแดงระเรื่อไปด้วยตกใจระคนไปด้วยความเขินอายและความดีใจ

"อือ~ใช่แล้วละ ...ก็เรานะหมั่นกันมาตั้งนานแล้วนี้นะ"

" แล้วแต่ คุณเบียคุรันเถอะคะ"หญิงสาวก้มหน้าลงตอบด้วยความเขินอาย

"งั้น.. มุคุโร่คุงละ...ว่าวันไหนดี"เบียคุรันท้าวคางมองผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกยิ้ม ๆ 

"...16 ดีไหมละครับ"ร่างบางตอบนิ่ง ๆ

" 16 อย่างนั้นหรอ...ก็ดีนะ...ยูนิว่ายังไงดีละ~"

"ตามนั่นเลย...นั่นเลยก็ได้นะคะ"หญิงเอ่ยออกมาด้วยความดีใจ

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัว"ร่างระหงลุกขึ้นและรีบเดินออกไปทันที

.....

....

...

..

.

 ดวงอาทิตย์อัสดงแล้ว....สีแดง..ย้อมไปทั่วนภา...ราวกับ...คิ้วเรียวขมวดแน่นก่อนที่สบัดหัวเพื่อไร้ความคิดที่ผุด

ขึ้นมา...ก่อนที่จะหันหลังเดินกลับ....กลับไปยังที่นั้น....คฤหาสน์ของกล้วยไม้ขาว
....

...

..

.

 

 "ทำไม ไม่เปิดไฟ..." มุคุโร่คุงเอ่ยขึ้นมาด้วยความสงสัย หรือ คุณเบียคุรันจะโดนตัดค่าไฟกันนะ ร่างบาง

นึกอย่างขำ ๆ ส่งผลให้เสียงหวานเล็ดลอดออกมาจากลำคองามระหงขาเรียวก้าวตรงไปยังที่พำนักพิงของตน

อย่างไม่เร่งรีบนัก

"อารมณ์ดีจังเลยนะ มุคุโร่คุง" เบียคุรันเอ่ยทักขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ เรือนผมขาวพิทธิ์สุทธิ์แย้มรอยยิ้มอย่าง

อารมณ์ดี พลางสาวเท้าเข้าไปเรือนร่างบางอย่างไม่เร่งรีบ

"มีธุระอะไรกับผมไม่ทราบหรอครับ คุณเีบียคุรัน"เสียงหวานเอ่ยตอบด้วยความเย็นชาพร้ออมกับรีบเดินหนีไปให้

พ้นใบหน้าอีกฝ่าย

"หืม...ไม่น่ารักเลยนะ~ทั้ง ๆ ที่ฉันคนนี้กำลังพูดอยู่แท้ ๆ แต่กลับเดินหนีนี้นะ"มือกร้านเกาะกุมท่อนแขนเล็กเอา

ไว้แน่นนัยน์ตาเริ่มวาวโรจน์ จากอารมณ์ที่เริ่มคุกกรุ่นและควบคุมไม่อยู่ 

"ปล่อยผม นะครับ คุณเบียคุรัน"ใบหน้างามจ้องใบหน้าคมสันอย่างถือดีแขนเล็กสบัดให้หลุดพ้นจากการจับกุม

ของร่างสูง

"หึ หึ เอาเถอะ ตอนนี้ฉันไปปล่อยไปก่อนก็ได้" กล้วยไม้ขาวยอมจำนนอย่างง่าย ๆ ก่อนที่จะก้าวถอยออกมาเล็ก

น้อย 

 "แล้ว...มีธุระอะไรไม่ทราบครับ...คุณเบียคุรัน" ร่างบางเอ่ยย้ำออกมาอีกรอบ ด้วยความหงุดหงิดแขนเรียวยกขึ้น

กอดอกตนเองเอาไว้พลางเอนกายพิงพนังกำเเพงเอาไว้เหนื่อย ๆ 

"นั่นสินะ~ก็...ตอนที่เธอไม่อยู่..สึนะโยชิ เขามาหาเธอ"เรือนผมขาวเอ่ยพร้อมกับลอบมองการกระทำของร่าง

"แล้ว...ยังไงครับ"นัยน์ตาสองสีปิดลงช้า ๆ

"...เห็นเขาบอกว่า...ที่นั่นงานยุ่ง คนไม่พอ...ก็เลยอยากจะมาถามเธอว่าจะกลับไปช่วยงานที่นั่นสักพักได้

ไหม"เสียงทุ้มหนาเอ่ยต่อไปเรื่อย ๆ พลางดึงร่างบางมากอดเอาไว้หลวม ๆ นัยน์ตาก้มมองร่างบางอย่างอ่อนโยน

"กลับ...ไปไหมนะหรอครับ..."ร่างเล็กสวมกอดอย่างลืมตัว.....อีกทั้งไออุ่น..ทั้งกลิ่นที่แสนคุ้นเคย..อ้อมกอดที่

แสนอ่อนโยน  ทำให้สายหมอกที่แสนหยิ่งทะนงนั่นลืมตัว.....

"ใช่...จะกลับไปไหม."เรือนผมพิสุทธิ์กอดร่างบางแน่นก่อนที่จะค่อย ๆ ช้อนตัวอุ้มอีกคนด้วยความรักใคร่ขาเรียว

ยาวรีบก้าวเดินไปยังห้องของตน 

"....กลับสิ..ครับ" เสียงหวานสะอื้นเบา ๆ พลางซุกอกแกร่งราวกับเป็นที่พึ่ง

"หึ หึ แต่...ที่แห่งนั่น..ไม่มีที่ให้เธอกลับไป...หรอกนะ..."เสียงทุ้มหนาเอ่ยกระซิบอย่างโหดร้ายท่อนแขนหนาโอบ

กอดร่างบางไว้จนคล้ายที่จะรัด น้ำเสียงที่เย้ยหยัดเรือนร่างบางนั้นเย็นยะเยือกไปด้วยความเย็นชา

"... คึหึหึ อย่างน้อย... ก็ยังคงดีกว่าที่นี้ละครับ......คุณเจสโซ่" น้ำเสียงหวานเอ่ยปนสะอื้นออกมาด้วยความเจ็บ

ปวดฝ่ามือเรียวดันอกแกร่งออกราวกับนกน้อยที่ต้องการจะอิสระ....อิสระ....อิสระจากผู้ที่เป็นนาย....เเม้จะรับรู้ได้

ว่าตนนั่นไม่มีทางที่จะได้รับอิสระนั่นมา

"ที่นี้....ดีกว่าที่นี้งั้นหรอ...หึ หึ เด็กดี.....เธอกำลังทำให้ฉันโกรธนะ....มุคุโร่คุง~" เรือนหน้าคมขยับรอยยิ้มหวาน

หากแต่นัยน์ตาสีอเมทิสต์กลับทอประกายแข็งกร้าวออกมา ขาเรียวก้าวเดินตรงไปยังเตียงนอนของตนแล้ววาง

เรือนร่างที่บอกบางราวกับอิสตรี ลงอย่างนุ่มนวล ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมสวยเบา ๆ ก่อนที่จะนั่งลงข้าง ๆ ร่าง

บาง

" โกรธ...คนอย่างคุณโกรธเป็นด้วยอย่างนั่นหรอครับ....คุณเจสโซ่" นัยน์ตาต่างสีมองอีกคนด้วยความเย้ยยันมือ

เรียวปัดปลายนิ้วร่างสูงออกไปให้พ้นจากปอยผมของตนเองก่อนที่จะยันตัวขึ้นมาช้า ๆ 

"คน อย่าง คุณนะ ไม่ น่าจะมีสิทธิไปโกรธคนอื่นหรอกนะครับ"เสียงหวานกระชากขึ้นมาด้วยความโกธรเกรี้ยว

 

 "...คนอย่างงั้นหรอ..คนอย่างฉันมัน ทำไมกันละ~"มือแกร่งกระชากผมนุ่ม

edit @ 2 May 2012 05:59:47 by โนวากิ

Comment

Comment:

Tweet